Ο θρύλος το' χει πως ο Μέλισσος, ο Ανισάτος κι ο Γιαννίτσης ήταν τρία αδέρφια καρδιακά, που φύγαν να πολεμήσουν στην Τροία. Ήρωες γίνηκαν και αφου δεν πάτησε το πόδι τους ποτέ ξανά την ξανθή άμμο ή τη λευκόλασπη στις αλυκές, τα αφημένα δάκρυα των αγαπημένων τους φύτρωσαν μερσινόκοκκο στον κάμπο. Αυτό βλέποντας οι θεοί, είπαν, μόνιασαν οι άνθρωποι κι άλλο δε μας χρειούν και φύγαν για τ' αλλού. Όμως, στεγνώσαν τα δάκρυα, το αλάτι θρυψαλιάστηκε κι οι άνθρωποι κοιτάνε με μάτι ένα. Ακόμα κι ο Πηνειός, μετρά το αν θα μαζέψει το ακουμπισμά του, σα να μη θέλει. Κι ο τόπος αυτος ο ευλογημένος, μια ανάσα αδημονεί, μια σύμπνοια κι ένα τίναγμα της σκόνης της κάπας, που άφησε κάποτε πάνω του ο Βιλάετης. Εμείς θα είμαστε αρχή και δάκρυ. Γι' αυτό σε φέρνω εδώ. Σε αυτή την πλευρά μου, τη Δοξαστική.