Ο θρύλος το' χει πως εκεί που ενώνεται ο Αλφειός με τον Κλάδη έπεσε -κατά λάθος, μη νομίζεις- ένας μελαμβαθής κάνθαρος του Κρόνου με τα χρώματα της πλάσης όλης. Με αυτόν τον τρόπο βάφτηκαν οι πλαγιές, τα ποτάμια κι ο ουρανός, πρώτ' απ' όλους. Κι αφού άνθισε ζωή εκεί ιερή, οι άνθρωποι διάλεξαν να στήσουν πανηγύρι αιώνιο, κάτω από εφτά στρώματα νερού, χώματος και χρόνου. Ο ένας θεός παίρνει τη θέση του παλιότερου, εγώ τη θέση που παλεύω μέρα τη μέρα, σε όλα τα αγωνίσματα. Κι όταν φωτίζεσαι στα χρώματα τα αληθινά, τα απόλυτα, του Μίνωα, το όνομά μου γίνεται Άλτις, για να καλύπτω όλους τους αγωνιστές από τα πέρατα του κόσμου, που συρρέουν για τα καμωμένα από φύλλα ροδιάς, έπαθλά σου.