Ο θρύλος το' χει πως ο Ακίλας ο χρυσαετός πετούσε πάνω απ' το κρυφό σχολειό κι όταν απόσταινε καθόταν στη ευθύκορμη βελανιδόβιγλα, στο δρεπάλωνο της Κάπελης να ξαποστάσει. Μες στην πολύκλωνη ζωή μας, εγώ Σειληνός κι εσύ Νύμφη, στου Αντρώνι το φαράγγι, μαζί θα χτίζουμε τοξοτογιόφυρα να περπατάμε, οι αστριτοχιές να μη μας φτάνουν. Να είσαι πιό κοντά στον Ήλιο το Δροσερό, να σου χαἲδεύει το δέρμα σου το καστανόμελο κι εγώ σαν Άγιος Σκύλος, να ακολουθώ τα βήματά σου τα αειθαλή, σα ρέπροβος στρατιώτης.