Ο θρύλος το' χει πως στα Ασταλάρια, όταν κατεβαίνει το νερό, μπορείς να δεις το θρόνο της Μάρι με την ίδια καθισμένη επάνω. Γλυκά θα σου μιλήσει, θα σε παινέψει μα σαν ο αέρας της φυσήξει τα μαλλιά, την παιδικότητά σου θα γυρέψει να γευτεί. Μην την κακολογίσεις. Σα ψάρι πηδάει έξω απ' το νερό για να σε φτάσει, άυπνη στους αιώνες και μοναχική από της Ήρας την κατάρα. Λίγοι άνθρωποι που συμπόνοια είχαν στην καρδιά τους, θεμέλιωσαν μια εκκλησιά -δεν ήξεραν ποιόν άλλο θεό να εμπιστευτούν-, ν' ανάβουν οι περαστικοί ένα κερί για την ψυχή της. Μη φοβηθείς. Σαν τον Ευρύβατο, τη θέση σου θα πάρω αν χρειαστεί και πηγή θα ανοίξω στο βράχο, να πίνεις να γαληνεύεις, να δροσίζεσαι και να χαμογελάς μεσα στους θρύλους.